आज समयको अदालतमा
एउटा अनौठो मुद्दा चल्यो।
अभियोग थियो—
जीवनले आफ्नै हिस्साको समय नबाँचेको।
कठघरामा उभिएको वर्तमान
शिर निहुराएर मौन थियो।
विगत साक्षी बनेर आएको थियो,
भविष्य भने
अझै जन्मिन बाँकी रहेछ।
न्यायाधीशले सोधे,
“तिमीले जीवनसँग के गर्यौ?”
वर्तमानले बिस्तारै भन्यो,
“केही भोलिका निम्ति साँचेर राखेँ,
केही हिजोको पश्चात्तापमा खर्चिएँ।
आजलाई भने
कहिल्यै आफ्नो ठान्न सकिनँ।”
त्यसपछि सपनाहरू बोलाइए।
कसैका पखेटामा धूलो थियो,
कसैका आँखामा अधुरो आकाश।
एउटा सपनाले त
आफ्नै नामसमेत बिर्सिसकेको रहेछ।
इच्छाहरूले बयान दिए,
कर्तव्यहरूले सफाइ पेस गरे।
रहरहरू भने
वर्षौँदेखि सुनुवाइ नपाएका
पुराना निवेदनझैँ
एउटा कुनामा थन्किएका थिए।
अन्ततः समयले फैसला सुनायो—
“जीवन निर्दोष छ।
दोषी त त्यो भय हो,
जसले बाँच्नुअघि नै
मान्छेलाई हजारपटक मर्न सिकायो।”
अदालतमा सन्नाटा छायो।
त्यही बेला
कठघराको पछाडिबाट
एउटा सानो आवाज आयो—
“श्रीमान्,
बितेका दिनहरूको हिसाब त भयो,
तर बाँच्नै नपाएका दिनहरूको
क्षतिपूर्ति कसले दिन्छ?”
समयले पहिलोपटक
आफ्नो घडीबाट आँखा हटायो।
प्रश्न गर्ने अरू कोही थिएन,
बाल्यकालदेखि पालेर राखिएको
एउटा पुरानो रहर थियो।
त्यस दिन
समयको अदालतमा
कुनै अन्तिम फैसला भएन।
न्यायाधीशको आसन खाली भयो,
साक्षीहरू आ–आफ्ना बाटा लागे।
तर कठघरामा उभिएको जीवन
अझै त्यहीँ थियो।
उसका हातमा
भोलिका निम्ति लेखिएका
असंख्य प्रतिज्ञाहरू थिए।
र पाउमुनि—
कहिल्यै नबाँचिएका
आजहरूको चाङ।
