बिहानै पातको काखमा
केही मोती भेटिए।
रातले खसालेका आँसु थिए कि
जूनले बिर्सिएका गहना,
छुट्याउनै सकिनँ।
फूलहरू आफ्नै सौन्दर्यमा मग्न थिए,
शीत भने निःशब्द
तिनका पत्रहरूमा आफूलाई सिँगारिरहेको थियो।
पूर्वबाट घामले चियायो,
पातका परेलीबाट मोती बिलाए।
न बिदाइको कुनै शब्द,
न विछोडको विलाप,
केवल ओसिलो सम्झना बाँकी रह्यो।
अनि सोचेँ—
फूलको सौन्दर्यमा
शीतको पनि केही अंश थियो,
तर फूलको प्रशंसा गर्ने ओठहरूले
शीतको नाम कहिल्यै उच्चारण गरेनन्।
सायद यसैले प्रकृतिले
शीतलाई छोटो आयु दिएको हो,
नत्र मान्छेले उसलाई पनि
आफ्नो सौन्दर्यको ऋणी ठहर्याउँथ्यो।
